ในยุคโลกาภิวัตน์สังคมปัจจุบันขับเคลื่อนด้วยความหลากหลายทางวัฒนธรรม ทั้งในมิติของเชื้อชาติ ศาสนา ภาษา ประเพณี และวิถีชีวิต ความแตกต่าง   เหล่านี้หากขาดการจัดการที่ดีอาจนำไปสู่ความไม่เข้าใจ ความขัดแย้ง หรือความเหลื่อมล้ำทางสังคมแต่ในทางกลับกันหากนำความหลากหลายนี้มาบริหารจัดการอย่างสร้างสรรค์จะกลายเป็นทุนทางสังคมและปัญญาที่ทรงคุณค่าการปล่อยให้ทุนทางวัฒนธรรมต่างๆ ดำเนินไปอย่างกระจัดกระจายย่อมไม่สามารถสร้างแรงขับเคลื่อนที่ทรงพลังได้จึงจำเป็นต้องมีการ "บูรณาการ" หรือการเชื่อมโยงองค์ความรู้และอัตลักษณ์ที่แยกส่วนกันอยู่นำมาประสานร่วมกันอย่างกลมกลืน เพื่อให้เกิดการทำงานร่วมกันอย่างมีระบบและไร้รอยต่อ

ด้วยเหตุนี้ในปี พ.ศ.2569 จึงได้มีการจัดตั้ง "ศูนย์บูรณาการพหุวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน" จึงเกิดขึ้นเพื่อเป็น "ศูนย์กลาง" ในการประสานงาน    แลกเปลี่ยนเรียนรู้และหลอมรวมพลังความหลากหลาย โดยมีเป้าหมายสูงสุดคือ "การพัฒนาที่ยั่งยืน" (Sustainable Development) ที่ช่วยยกระดับเศรษฐกิจฐานราก สร้างความเท่าเทียมในสังคมและอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม เพื่อให้มั่นใจว่าการเติบโตในปัจจุบันจะไม่ทำลายโอกาสของคนรุ่นหลัง แต่จะเป็นการวางรากฐาน  ให้สังคมอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขและมั่นคงสืบไป